انسان مجبور نیست حقایق را بگوید ولی مجبور است چیزی را که

 می گوید حقیقت داشته باشد

میگن کربلا عرش خدا رو زمینه         آرزوی ما دیدن اون سرزمینه

   الهی هیچ کی داغ کربلا نبینه

 

تو آخرش منو می کشی آقا!تو بد جور منو خونه خراب

 خودت کردی.گفتن دوری و دوستی نگفتن اینقدر طول

 بکشه!گفتن کربلا نگفتن آدمو دیوونه می کنی، تو که ما

 رو خونه خراب کردی!گفتی هر کی بیاد کربلا دلش آروم

 میشه نگفتی هر کی بیاد در به در میشه،گفتم کربلا

 میام اونی میشم که تو خواستی،نشد،نشد!هر کاری

 کردم نشد! گفتم کربلا میام اونی میشم که تو

 گفتی،نشد. گفتم کربلا میام دلمو فقط میدم به آقام

 نشد. گفتم کربلا میام دلمو گره میزنم به شش گوششو

 میرم،خودم که اومدم هیچی،دلمو کندم و آوردم. کاش

 قلمم می شکست و اینجوری نمی اومدم. تا ندیده بودم

 می گفتم ندیدم دلم خوشه یه روز می بینم و آدم می

 شم،نشد، هر کاری کردم نشد! قرار نبود دوریمون اینقدر

 طول بکشه!! مگه نگفتی هر کی زیر گنبد دعا کنه

 دعاشو مستجاب می کنی؟؟!!! مگه ما نگفتیم ما رو

 یادت نره؟؟؟!!!

عباس! به تو بگم؟؟؟؟؟

اين مجلله عظيم الشان هم نام حضرت زهرا(س) و فاطمه يا فاطمه كبرى ‏ناميده شده است.

در روايتى درباره مقام والا و عظمت‏شان حضرت زهرا(س)و علت ‏ناميده شدن ايشان به فاطمه آمده است:

ابو محمد حسن بن على امام يازدهم از ائمه اثنى عشر(ع)و سيزدهمين معصوم از چهارده معصوم(ع)است.

پدر بزرگوارش امام هادى(ع)هنگام تولد فرزند، شانزده سال و چند ماه بيشتر نداشت. مادرش بانويى صالحه و عارفه به نام سوسن يا حديثه يا سليل بود.

گفتار مجري
امشب شب جانبازي است، شب فداكاري و ايثار، شبي كه برگ زريّن ديگري به كتاب فداكاري خورشيد مردِ اسلام، علي عليه‏السلام افزوده مي‏شود شبي كه بار ديگر ابرمرد بشريت، مرگ را بازيچه سرانگشت خويش مي‏كند و نگاه تمامي فردائيان را معطوف جان فشاني خويش مي‏سازد. شبي كه مرتضي عليه‏السلام در بستر مرگ خفته و خطر از جانِ عزيزِ بزرگ معلّم خويش دور مي‏نمايد. كروبيان آسمان را انگشتِ حيرت به دهان، باقي مي‏گذارد و فتحي ديگر مي‏آفريند. اين فتح بر تو مبارك باد، اي علي عليه‏السلام!
سلام خدا بر فداكاري و برادري تو، آن جا كه در بستر پيامبر صلي‏الله‏عليه‏و‏آله‏وسلم مرگ را به بازي گرفتي و پشت اسلام را دوباره راست گردانيدي تا در پيچ و خم كوچه‏هاي تاريك مكه زمين گير نشود. سلام خدا بر آن ايمان و يقين، شانه‏هاي خسته اسلام، تمناي دستان سبز تو را در دل مي‏پرورد تا دوباره بار سنگين از آن برداري. سلام خدا بر ايثار و از خود گذشتگي‏ات، اي علي!
تاريخ با تو آشناست، آن جا كه آفتاب ذوالفقارت از مشرق نيام پرتو مي‏فكند و زمين گرم رزمگاه، زير سم مركب تو به نفس نفس مي‏افتد و ترس از نگاه تو چشم‏ها را حيرت زده مي‏سازد. تاريخ با تو آشناست، آن هنگامه‏اي كه خيبر زنداني دستانت شد و قلعه نفاق، تسليم توفندگي ايمان تو گرديد. امشب را نيز تاريخ خوب به ياد دارد و بر لوح سينه خود حك كرده است كه چگونه ديو شب را اسير حماسه جاويد خود ساختي و روح سبز ايثار را به ستارگاني كه به تماشا ايستاده بودند نماياندي. تاريخ با تو و با حماسه‏ات آشناست. اين حماسه را به تو و به دوستداران تو تبريك مي‏گوييم.

زيرنويس
شب ليلة المبيت، شب تكرار جانبازي علي عليه‏السلام بر شيعيان فرخنده باد.
شب‏هاي بي‏انتها وام دار عظمت حماسه‏هاي تواند، يا علي!
ليلة المبيت، شب معراج علي عليه‏السلام گرامي باد.
فرشتگان آسمان ايثار تو را مي‏ستايند، يا امير المؤمنين عليه‏السلام!

1 ربيع الاول

هجرت پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) از مكه به مدينه و ليلة المبيت (1 ق)
مسأله هجرت پيامبر از مكه به مدينه، در جريان بيعت دوم عقبه تثبيت و تعيين شد. كفار قريش با آگاهى از اين امر در صدد كشتن پيامبر برآمدند. براى اين كار پيشنهاد ابوجهل مورد موافقت سران قريش قرار گرفت كه بر اساس آن از هر تيره قريش ش، جوان دليرى برگزيده شود تا همه با هم شبانه به پيامبر حمله ور شوند و او را به قتل برسانند. خداوند، پيامبر را از توطئه قريش آگاه كرد و فرمان هجرت ايشان را در همان شب صادر فرمود. پيامبر(صلى الله عليه وآله) براى گمراه كردن كفار، على(عليه السلام) را در بستر خود قرار داد. اين شب معروف به ليلة المبيت شد و هجرت رسول اكرم(صلى الله عليه وآله) مبدأ تاريخ مسلمانان واقع گرديد

روز تولد

هفتم ماه صفر، روز تولد هفتمین امام، حضرت موسی کاظم علیه السلام است. ایشان در یکی از روستاهای بین مکه و مدینه به نام «اَبواء» به دنیا آمدند. امروز، دوست های خوبی که در شهر مشهد یا قم هستند، برای تبریک به فرزندان آن حضرت، راهی حرم امام رضا علیه السلام و حضرت معصومه علیهاالسلام می شوند و این روز را به فرزندان ایشان تبریک می گویند. امیدوارم که ما و همه بچه های ایران را هم دعا کنند.

"اسماء بنت عمیس"، مادر محمدبن ابی‌بكر، از زنان پاك روزگار خود بود. این بانو، نخست، همسر "جعفربن ابی‌طالب" بود. پس از شهادت جعفر در جنگ موته، به عقد "ابوبكر بن ابی قحافه" درآمد. حاصل این ازدواج، محمدبن ابی‌بكر بود.(3) اسماء بعد از مرگ ابوبكر، به عقد حضرت علی(علیه‎السلام) درآمد كه حاصل این ازدواج "یحیی بن علی بن ابی‌طالب" بود.(4)

عمه، بابایم کجاست؟

اسارت دشوار و یتیمی دردی عمیق است. یک سه ساله، چگونه می تواند تمام رنجِ تشنگی و زخم تازیانه اسارت و از آن بدتر، درد یتیمی را به جان بخرد، آن هم قلب کوچکِ سه ساله ای که تپیدن را از ضربانِ قلب پدر آموخته و شبی را بی نوازش او به صبح نرسانده است. امّا... امّا او رقیه حسین است و بزرگی را هم از او به ارث برده است. رقیه پس از عاشورا، پدر را از عمه سراغ می گیرد و لحظه ای آرام ندارد، با نگاه های کنجکاوش از هر سو ـ تمام عشقش ـ پدرش را می جوید و سکوتِ عمه، سؤال او را بی جواب می گذارد و او باز هم می پرسد: «عمه، بابایم کجاست؟...»

يزيد ملعون چون از ورود اهلبيت طاهره عليهم السلام به شام آگهي يافت مجلس آراست و به زينت تمام بر تخت خويش نشست و ملاعين اهل شام را حاضر كرد، از آن سوي اهل بيت حضرت رسول صلي الله عليه و آله را با سرهاي شهداء عليهم السلام در باب دالاماره حاضر كردند در طلب رخصت باز ايستادند. نخستين زحر بن قيس (لعنه) كه مأمور بردن سر حضرت حسين عليه السلام بود رخصت حاصل كرده بر يزيد (پليد) داخل شد، يزيد (لعنه) از او پرسيد كه واي بر تو خبر چيست؟

شیخ مفید از ابوالجارود و زیاد بن منذر روایت كرده است كه گفت : وارد مدینه شدم و از هر كس در مورد زید پرسیدم، پاسخ داد او حلیف القرآن است (یعنى پیوسته مشغول قرائت قرآن مجید است) .

او به منظور امر به معروف و نهى از منكر و احقاق حق و بازگرداندن خلافت به صاحبان اصلى آن، یعنى اهل بیت- علیم السلام- با شمشیر قیام كرد و همین خروج و قیام مسلحانه سبب شد عده اى گمان كنند كه او مردم را به خود دعوت مى كند؛ حال آنكه هدف او احیاى حكومت اسلامى به رهبرى ائمه هدى- علیهم السلام- بود .

زید بن على در تاریخ چهارشنبه، اول صفر سال 120 هجرى قیام خود را آغاز كرد .

سبب قیام وى بنا به نقل شیخ مفید این بود كه وى براى شكایت از خالد بن عبدالملك بن حرث، والى مدینه، نزد هشام بن عبدالملك- خلیفه اموى- رفت و مدتى در شام بود تا با وى ملاقات كند؛ ولى او اجازه ملاقات نمى داد .

زید هر بار نامه مى نوشت و مطلب خود را در آن ذكر مى كرد؛ ولى هشام در پایان نامه و در پاسخ او مى نوشت كه باید به سرزمین خود مدینه برگردد .

اما زید ابا مى كرد تا آنكه هشام او را نزد خود خواند و گفت : شنیده ام كه در آرزوى خلافت هستى؛ اما تو شایسته این مقام نیستى؛ زیرا مادرت كنیزكى بیش نبود! وى در پاسخ گفت : مادر اسماعیل، پسر ابراهیم نیز كنیز بود؛ ولى خدا او را به پیامبرى برگزید و پیامبر ما را از صلب او بیرون آورد .

سخنانى بین زید و هشام، رد و بدل شد تا اینكه هشام خشمگین شد و دستور داد زید را اخراج كنند .

مأموران، وى را به جانب مدینه فرستادند تا از مرزهاى شام خارج شد .

پس از جدا شدن مأموران، زید به عراق آمد و در كوفه مردم با او بیعت كردند .

یوسف بن عمر ثقفى كه از طرف هشام، حاكم عراق بود، با وى نبرد كرد؛ ولى اطرافیان زید از او روى گردان شده، زید را تنها گذاشتند .

زید با جماعت اندكى تا شب نبرد كرد و شب هنگام به واسطه شدت جراحات وارده به شهادت رسید .

جنازه او را در كف نهر آبى دفن كردند و روى قبر او را پر از خاك و گیاه كرده، آب نهر را روى آن جارى ساختند تا از دید دشمن پنهان بماند؛ ولى خالد، حاكم مدینه مطلع شد و قبر را شكافته، سر زید را از بدن جدا كرد و براى هشام فرستاد .

به دستور هشام، بدن زید را برهنه به دار كشیدند و پس از مدتى جنازه اش را سوزانده، خاكسترش را بر باد دادند . زید بن على بن الحسین (عهما) بنا به روایتى در تاریخ سوم صفر به شهادت رسید .

ائمه هدى- علیهم السلام- همواره از زید بن على بن الحسین- علیهما السلام- به نیكى یاد مى كردند .

امام صادق (ع) پس از آنكه بوسیله نامه اى از شهادت عموى خود مطلع شدند، گریستند و فرمودند : إنّا لله و إنّا إلیه راجعون! از خداوند به خاطر مصیبت عمویم زید اجر و مزد مى طلبم! زید، عموى خوبى بود و براى دنیا و آخرت ما سودمند بود .

بخدا قسم كه عمویم شهید از دنیا رفت مانند شهدایى كه در خدمت رسول خدا و على و حسن و حسین- صلوات الله و سلامه علیهم- شهید شدند! و بروایتى هزار دینار از اموال خود را بین خانواده كسانى كه در راه یاورى وى شهید شده بودند تقسیم نمود .

زید هنگام شهادت 42 سال داشت .

پس از او فرزندش یحیى نیز در سال 125 هجرى در اوایل سلطنت ولید بن یزید بن عبدالملك خروج كرد و او نیز به شهادت رسید .

برگرفته از :

منتهى الآمال ، تألیف مرحوم حاج شیخ عباس قمى .

كد تقويم

قالب وبلاگ